We beginnen op het evenemententerrein, alwaar de Operationeel Commandant contacten legt met de samenwerkingspartners van de skatenight: eigen politiemensen, de EHBO-post, vrijwilligers, security-mensen en de organisator.

Ik word een aantal keer voor gesteld als de beleidsmaker voor de driehoek. Direct volgt richting mijn persoon een andere opstelling. De haren worden gladgestreken. Het jasje wordt recht getrokken. En een vriendelijke glimlach volgt richting mij. Ik geef een gulle lach terug.

Buiten een grote valpartij tijdens een flinke regenbui een aantal jaren geleden en een groep vervelende jongeren in een wijk hebben zich nog nooit grote incidenten voor gedaan. De Operationeel Commandant betitelt dit evenement als kleinschalig. Ik krijg te horen dat de Danceparade pas groot is. Ander argument waaruit ik moet opmaken dat het geen groot evenement is: ‘We hebben geen rechtstreekse verbinding met de security medewerkers. De mogelijk is er wel, maar dan moet worden overgeschakeld op een ander portokanaal.’ Toch komt het op mij allemaal over als grootschalig.

Na de start van de skate staan we op een plek langs de route. Het valt me direct op dat de politieagenten flink wat opmerkingen om hun oren krijgen. ‘Hé, ik ga toch niet snel hé?’ ‘Gaan jullie me flitsen’ ‘Waarom skate je niet mee?’ Waarom skaten de agenten inderdaad niet mee? De keuze om geen rolschaatsen of skeelers onder te binden is eigenlijk heel logisch. Als je het weet. Op de route zou een agent met veel situaties in aanrakingen kunnen komen die zijn of haar optreden behoeven. Burgers verwachten dan ook dat er wordt opgetreden, wat natuurlijk dan niet altijd eenvoudig is. Toch blijken tijdens de skate ook veel politieagenten en/of hun partners in hun vrije tijd mee te skaten, maar die zijn incognito oftewel zonder uniform. De sfeer tijdens de skate is gemoedelijk, ondanks alle opmerkingen vanuit het ‘schaatsende’ publiek. Ook richting mij: ‘laat die jongeman toch gaan!’

Later die avond blijkt de sfeer op het marktplein net zo goed te zijn. De DJ draait swingende muziek. Hij heeft van de politie het advies gekregen de muziek langzaam zachter te zetten totdat het geluid helemaal is gedoofd. Want: het ‘ineens’ uitzetten van de muziek kan tot agressieve uitingen leiden van het publiek. Toch moet ik wel ineens afscheid nemen van Caroline en Ronald, want de laatste trein vertrekt over een kwartier….’