Wat als...?

Zondagavond. Iets voor tien uur ’s avonds. Mijn vrouw gaat alvast naar boven om zich klaar te maken voor de nacht. Ik volg vijf minuten later. Als ik op de trap loop, ruik ik een vreemde geur. Er brandt iets. Ik vraag aan Rieneke, mijn vrouw, of zij het ook ruikt. Dat doet ze. Ik schat in dat het een beginnende schoorsteenbrand is. Ik kijk op onze eigen kamer uit het raam of ik ergens rook zie. Niets te zien aan de achterkant. Ook aan de voorkant van ons huis niets te zien als ik voor de zekerheid ook daar even uit het raam kijk. Ik besluit om naar buiten te gaan. De straat op.

De geur wordt alsmaar sterker en sterker. Voordat ik de trap af loop naar beneden, besluit ik om nog een keer onze slaapkamer in te gaan. Waarom? Geen idee. Plots zie ik een beginnende rookpluim bij een kussen op ons bed. Het kussen is tegen het nachtlampje gevallen, waardoor het door de hitte nu langzaam begint te roken. Op het moment dat ik het kussen oppak, begint het te branden. Ik blaas om het vuur te doven. Dat helpt niet. Snel breng ik het kussen brandend en al naar de douche om het vuur te blussen.

En dan kijken we elkaar aan. Oef. We hebben een brand voorkomen. En dan begint het gesprek: wat als…?? Wat als ik niet ook naar bed wilde, maar nog een tv-programma wilde zien?  Wat als ik niet de kamer was binnen gegaan maar naar buiten? Wat als het kussen echt in de brand was gevlogen? Ja, wat als…

Uiteindelijk hebben we alles in huis qua brandveiligheid weer even langsgelopen. Brandblusser. Rookmelders. Branddeken. Alles op zijn plek nog. En het belangrijkste is dat we ook afspraken hebben gemaakt over wat we het eerst doen als er toch echt een brand is. Wie doet wat als het gebeurt? Eigenlijk zou je met je huisgenoten op voorhand even wat afspraken moeten maken: Wat als er brand is? Wat als de stroom uitvalt? Maar goed, wees eens eerlijk,  wie doet dat nu echt? Vaak neem je die tijd pas als iets nèt goed is gegaan, want dan komt ‘wat als’ wel erg dichtbij. Wat als we dit nu toch eens eerder zouden doen…

Wat als…