“Op persoonlijke titel” zegt niets
In bijna elke organisatie maken medewerkers (privé) gebruik van sociale media. De scheidslijn tussen professioneel- en privégebruik is vaak dun en een artikel op sociale media is zo geplaatst. Medewerkers zijn het visitekaartje van de organisatie. Maar het delen van je persoonlijke mening over je organisatie, kan dat eigenlijk wel? Er wordt veel gebruik gemaakt van de drie woordjes “op persoonlijke titel” als vrijbrief om persoonlijke meningen te mogen voeren. Kan dat zomaar, of ligt het toch genuanceerder?
Een korte zoektocht op internet laat zien dat ik niet de eerste ben die dit onderwerp aansnijdt. In 2007 schrijft Ronald Kroes al over de dilemma’s die artikelen oproepen waar ”op persoonlijke titel” mét vermelding van de werkgever staan. Een werknemer mag een eigen mening hebben, maar dan zonder vermelding van de organisatie. Zou de organisatie blij zijn met een artikel dat haaks staat op de filosofie, visie of standpunten die de organisatie uitdraagt? Waarschijnlijk niet, denkt Kroes. Niet iedereen is het met hem eens. Anderen pleiten voor bewustwording en openheid richting medewerkers over welke invloed dergelijke artikelen "op persoonlijke titel" kunnen hebben op het imago van de organisatie.
Interessanter vond ik zelf de blog van Arnoud Engelfriet. Want heeft “op persoonlijke titel” een juridische betekenis? Nee dus. Het is meer een noot van de schrijver: denk niet dat mijn mening ook die van het bedrijf is. Maar je kunt je er niet achter verschuilen. Het zou voor politiechef Gerda Dijksman dus niet hebben uitgemaakt dat ze in haar Twitteraccount “op persoonlijke titel” had vermeld. Een volgend artikel uit een voorbeeldprotocol sociale media is dus een wassen neus: “[NAAM ORGANISATIE] ondersteunt de open dialoog en de uitwisseling van ideeën en het delen van kennis. Dit gebeurt op persoonlijke titel, bij werkgerelateerde onderwerpen met vermelding van organisatie en functie. Er wordt steeds geschreven in de eerste persoon.”
Ik eindig deze blog ook maar weer met: praat eens met elkaar over elkaars blogs, Tweets en berichten. Zeker als je bij een berichtje van een collega denkt: zou ze beseffen wat dit voor onze organisatie kan betekenen? Zeker nu - voor mij - duidelijk is dat die drie woorden “op persoonlijke titel” eigenlijk weinig betekenen. Wellicht net als deze blog, maar dat laat ik aan jullie over.
Blog archief Roy
Blogberichten
"Heeft u nog wat over voor...?". Die openingszin zult u in deze periode van...
07-05-2012, 09:39
18 april 2012 organiseerden Infopunt Veiligheid van het Nederlands Instituut...
19-04-2012, 14:18
Steeds vaker merken we in workshops en presentaties dat er discussie is over...
06-04-2012, 10:23
Reacties
Wij verschuilen ons achter juridische onderbouwingen, omgangsvormen en communicatiemod ellen van de jaren 50 of eerder. Wij kunnen ook niet anders; de hele maatschappij is nog steeds zo opgebouwd. Op persoonlijke titel twitteren kan. Mijns inzien moet je ook kunnen schuilen achter die drie woorden. Afhankelijk van het doel van je account! Ik Twitter als wijkagent, op een apart wijkagentenacco unt. Daarop twitter ik over politiële zaken, die ook nog bijna alleen betrekking hebben op mijn werkgebied. Af en toe zet ik er een persoonlijke noot bij; ik blijf per slot van rekening een mens die tweets verstuurt. "Op persoonlijke titel" kan ik niet gebruiken op dit account. Mensen volgen mij daar omdat ik politieagent ben, wijkagent, en op dat moment woordvoerder van mijn organisatie. Op persoonlijke titel twitter ik op mijn privé account. Aan alle kanten is duidelijk dat dit mijn privéaccount is. Ik Twitter over mijn gezin, muziek die ik leuk vind, een fijn biertje dat ik ontdekt heb, of een mening die ik heb over iets; wat dan ook. Verder maak ik er geen geheim van dat ik een politieagent ben. Ook dat is een passie die ik graag deel met mijn volgers. Is dan iedere mening die ik geef op mijn privéaccount de mening van de politie? Nee. Iedere (moderne) internet gebruiker weet hoe de huidige omgangs- en communicatievor men zijn geëvolueerd. Volgers die mij volgen als Thijs, de vader, man, liefhebber van muziek en goed bier, weten dat (denk ik). Zij volgen mij niet als wijkagent. Tuurlijk zullen enkele volgers van de media zijn, of inwoners van mijn wijk. Maar die weten allen het onderscheid tussen mijn twee accounts. Mag ik dan alles op mijn privéaccount roepen? Nee, natuurlijk niet. Ik mag of wil ook niet alles tegen mijn vrouw of zoons zeggen, en ook mijn (schoon)ouders krijgen niet altijd het achterste van mijn tong te zien. Mijn volgers zien dus ook maar een selectie van mijn persoonlijke gedachten, interesses en meningen. - Thijs ter Avest (@AvieNL)
RSS lijst met reacties op dit artikel