18 april 2012 organiseerden Infopunt Veiligheid van het Nederlands Instituut Fysieke Veiligheid en VDMMP het symposium 'Sociale media: mythes en dilemma's'. Het twitterverslag kan je lezen in deze storify. In de workshop hebben lector crisisbeheersing @mennovanduin en ik (@hemmelhoes) deze presentatie gebruikt om te discussiëren over het thema: wat is waar en wat niet? Allereerst is stilgestaan bij de vraag: waarom is het een dilemma? Wat is de dieper liggende reden waarom organisaties in het veiligheidsdomein met dit vraagstuk worstelen? De deelnemers kwamen met twee redenen en met een oplossing.

De eerste reden is: je wilt en je moet weten of het waar is om al dan niet te kunnen acteren. Want stel dat een gerucht waar is dan wil je snel actie ondernemen om de angel eruit te halen. Als tweede reden gaven de deelnemers op: verantwoording. Immers, als achteraf een gerucht waar blijkt te zijn dan moet je kunnen uitleggen waarom je al dan niet actie hebt ondernomen. Uit al die dreigingen op Twitter, Facebook en Hyves kan er altijd eentje tussen zitten waar de bedreiger serieus is. Denk maar aan de schietincidenten in Amerika en Noorwegen, waar de daders op het internet hun daden al kenbaar hadden gemaakt. Maar hoe beoordeel je de betrouwbaarheid van zo'n bericht? Is een bericht van iemand met veel vrienden of volgers betrouwbaarder? Om te achterhalen of het bericht waar is moet je het simpelweg onderzoeken. Vaak heb je hiervoor geen tijd in een crisissituatie, maar de praktijk leert dat het altijd beter is om even vijf minuten de tijd nemen. De bio van de bedreiger of het tijdstip waarop de account is aangemaakt geven vaak al een indicatie of de account wel of niet echt is. Ook de context waarin het bericht is geplaatst is te bekijken; wellicht is het een grappig bedoeld gesprek?

Tevens is gesproken over hoe om te gaan met dit dilemma? Alle aangedragen handelingsperspectieven vergen enige tijd. Tijd die binnen de bestaande organisatie vaak niet aanwezig is. Dus dan maar de bestaande organisatie uitbreiden met extra capaciteit. Het liefst met mensen die bereid zijn om vrijwillig een bijdrage te leveren. Immers, we moeten toch bezuinigen. Wie zou bijvoorbeeld een bijdrage willen leveren aan de omgevingsanalyse? Of aan het opsporen van namen van familieleden na een incident. Of een bijdrage aan het communiceren met de buitenwereld? Door aan crowdsourcing  te doen, weten we wie bereidwillig is om vrijwillig een bijdrage te leveren. Als ik het opschrijf lijkt het zo eenvoudig, maar de praktijk zal wel weerbarstiger zijn.

Wilt u een bericht ontvangen wanneer er een nieuwe blog geplaatst is? Abonneer u dan op de RSS Feed, of volg ons op LinkedIn.