Als je bij VDMMP werkt, wordt er op kantoor uiteraard regelmatig gesproken over het actuele onderwerp zelfredzaamheid. Dit heeft mij aan het denken gezet. Kan ik mijzelf redden in onveilige situaties? Maar met name: waar zullen de grenzen van míjn zelfredzaamheid liggen? Ik durf te zeggen dat ik mijzelf best een ‘stoere’, sterke vrouw vind en dat ik verwacht dat ik in tijden van een onveilige situatie of zelfs crisis ‘mijn mannetje’ zal staan.
Dit idee over jezelf vorm je, gedurende je leven, naar aanleiding van allerlei gebeurtenissen en ervaringen. Survivalbaan, geen probleem. Vlot bouwen, geen probleem. Naar binnen rennen en orde op zaken stellen bij een incident met Huiselijk Geweld bij de buren, geen probleem.

Toch was de grens van mijn zelfredzaam vermogen onlangs op kantoor snel bereikt. Ik durf het, ook gezien de reacties van mijn vrouwelijk collega’s, zeker een persoonlijke ‘crisissituatie’ te noemen, aangezien wij allen tijdelijk een stuk minder ‘toerekeningsvatbaar’ waren.

Vorige week werden wij namelijk ‘vereerd’ met het onverwachte, zeer onaangename bezoek van de grootste huisspin, die ik tot op heden in Nederland heb gezien! (Ze noemen hem niet voor niets ‘De Grote Huisspin’ oftewel Tegenaria Domestica). Wij zijn uit deze ‘benarde situatie’ gered door een toevallig langskomende leverancier. Heldhaftig verloste hij ons van het ongewenste bezoek. 


Het is een grens van mijn zelfredzaamheid. Hoe zou mijn zelfredzame vermogen in andere, daadwerkelijk onveilige situaties zich houden? Zouden de grenzen van mijn zelfredzaamheid dan toch eerder bereikt zijn dan ik zelf verwacht? Hopelijk hoef ik daar, ondanks mijn gezonde nieuwsgierigheid, nooit achter te komen……