Moment van besef

Af en toe wordt een mens weer even goed doordrongen van het feit hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Je voelt je vaak veilig, maar soms kom je in een situatie terecht waarbij je (achteraf) beseft dat het niet geheel veilig was, of dat het je een onveilig gevoel gaf.

Ik heb het niet over ernstige zaken als bijvoorbeeld het drama in Alphen aan den Rijn of het schietincident in Baflo. Deze zaken zetten vele mensen aan het denken en een veel gehoorde reactie van mensen is dan ook 'het komt wel erg dichtbij'. Alsof gevaar iets is wat op een nog veilige afstand van ons 'op de loer ligt' en langzaamaan dichterbij komt. Nee, hier heb ik het over die kleine, korte momenten in je dagelijkse leven waarin je beseft: "Oei, dat had ook heel anders kunnen aflopen". Zo ook vandaag.

Regelmatig ben ik met mijn viervoeter te vinden in een afgelegen wandelgebied waar ik over het algemeen zelden iemand tegen kom. Onlangs heb ik een prachtige, afgeschermde plek gevonden waar ik even helemaal alleen kan zitten en kan genieten van het moment. Pas zat ik weer op deze plek toen dit 'vredige' moment werd onderbroken door een zeer alerte reactie van mijn hond. Ik keek op en een paar meter achter mij stond een niet alledaags uitziende man: onverzorgd type, met in zijn handen, die gehuld waren in handschoenen, een lang kartelmes en een plastic zak. Zoals je begrijpt schrok ik enorm. Verschillende scenario's flitsten door mijn hoofd, onaangenaam gevoed door beelden uit verschillende crime-series (die ik graag kijk in mijn vrije tijd).

Na de man op een indringende toon gevraagd te hebben wat hij met dat mes van plan was, bleek deze vriendelijke man een vrijwilliger te zijn van de gemeente of het Hoogheemraadschap. Die puur uit liefde voor de natuur en uit goede wil gemiddeld zo'n 1500 plantjes per jaar -van het voor paarden giftige Sint-Janskruid- uit de natuurgebieden verwijderde. Ik was niet meteen overtuigd (waarom met een broodmes?), maar nadat hij mij vervolgens ongevraagd een kwartier lang alle verschillende soorten plantjes in onze omgeving aan begon te wijzen en bij Latijnse naam noemde, durfde ik een zucht van verlichting te slaken. Ben daarna direct richting huis vertrokken en was toch weer even doordrongen van het idee dat dit ook heel anders af had kunnen lopen.

Gelukkig komen deze momenten niet vaak voor, kan ik de bijbehorende gedachten redelijk snel van me 'afschudden' (schrijven) en over het algemeen redelijk onbezorgd door het leven gaan, maar het dringt wel tot me door dat het leven heel kwetsbaar kan zijn. Door die gedachte een positieve wending te geven, kan ik (kun je) weer extra genieten van 'het nu', de natuur, de mensen en dieren om je heen!

Reageren?
Klik  Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. als je wilt reageren op deze blog. Indien gewenst kunnen reacties op de site worden geplaatst.