Ik kan allerlei drogredenen verzinnen om mijn handelen in de maand september te verklaren. En geloof me, ik heb ze gebruikt. De waarheid is echter, dat ik mijn nieuwsgierigheid niet meer in bedwang kon houden. Ik startte met Twitter en met Sonja. Gewoon alleen de maand september. Dacht ik…

Als communicatieadviseur en early majority vond ik dat ik minstens een tijdje moest meereizen met de twitterontwikkeling. Natuurlijk had ik wel een mening over Twitter of over twitteraars, maar eigenlijk was dit nergens op gebaseerd. En dat klopt, want Twitter moet je ervaren om er een mening over te hebben.

Datzelfde geldt voor Sonja. Ik ben nu 32 jaar en weeg inmiddels 74 kilo. Ruim 390 maanden lette ik niet op mijn lijn en hoorde ik mijn gewicht wel eens bij de bloedbank. Allemaal prima. Totdat na de vakantie mijn broek - zonder riem - niet meer afzakte.Tijd voor actie!

Bij het verkennen van een nieuwe weg is het natuurlijk fijn om vrienden om je heen te hebben. Bij Twitter is dit zelfs een understatement. Iedere keer dat ik online ga, word ik geconfronteerd met het aantal volgers. Mensen die jouw verhaal willen horen. En als voorlichter voelt het aantal van 26 volgers (peildatum 30 september) best weinig. Zeker omdat je teksten in ‘dienstverband’ geregeld de landelijke media halen.

Eierkoeken, rijstwafels en kiwi’s werden aangeschaft en koffie werd vervangen door water. Na een paar dagen kreeg ik zelfs beeld bij de zogenoemde ‘SAS-dag’ (schijt aan Sonja). Maar het werkt wel. Na één week was er keurig één kilo af. En natuurlijk deelde ik dit heugelijke feit met mijn Twittervrienden. Al zorgde dit wel voor gefronste wenkbrauwen bij de ‘gezellige’ mensen.

En ook op Twitter was het bingo. Onze burgermeester van Druten (@vanriswijk) stuurde me een ‘retweet’ als reactie op een algemene ‘tweet’ van mij. De burgermeester! Een bridge too far? Niet op Twitter dus! En zo volgde er meerdere reacties en online gesprekken.

Nu, een maand verder, weet ik niet waar ik meer trots op moet zijn: de ontvangen tweets of de verloren kilo’s. Feit is wel dat ik van beide ervaringen veel inzichten heb opgedaan. Ik weet wat ik wil met Twitter (volg me vooral via @arnieloos) en ik ken mijn ‘snaaimomenten’.

PS: twee boekentips: ‘Zomerslank met Sonja’ en ‘Twitteren, de hond uitlaten kan ook’